Er ligt een beheercontract van drie pagina’s op je bureau en je leest het diagonaal, want het gaat toch over onderhoud. De prijs klopt, dus je tekent. Twee clausules verderop staat wat er gebeurt als je ooit weg wil, en één daarvan is volgens de Belgische wet gewoon nietig.

Het intakeformulier telt drie bladzijden en je bent al twee keer gestopt. Het meeste ervan ligt nochtans al in je zaak: op je facturen, in een oude offerte, in de mail waarin je een klant uitlegt hoe je werkt. Wat overblijft is klein, en één stukje ervan schrijft de wet gewoon voor.

Je typt de vraag in en de eerste drie resultaten zijn platformen die betaald worden om je aanvraag door te sturen. Nergens staat waarop je dan wél zou moeten beoordelen. Drie controles kosten je een halfuur en nul euro, en één vraag verraadt meteen wie er iets aan het verkopen is.

Je hebt drie offertes voor websitebeheer naast elkaar liggen en de bedragen liggen mijlenver uit elkaar. Je zoekt naar het verschil en je vindt het niet, want geen van de drie zegt hoeveel uur werk er in dat bedrag zit. Vier vragen maken er wel een vergelijking van.

‘Het ligt aan de aanleveringen van de klant.’ Nee, daar gaat het vaak niet om. Wat wel helpt, is afspreken wat jij echt verwacht en wanneer jouw webproject effectief start.

Het intakeformulier staat nog open in je tabbladen. Je bent er twee keer aan begonnen en telkens loop je vast op dezelfde vraag: welke klanten wil je eigenlijk nog. Ik heb dat formulier jaren verstuurd voor ik doorhad dat ik niet om informatie vroeg, maar om een beslissing.